اخبار گچساران

قابل توجه سیاسیون
نویسنده : زواره کائیدی - ساعت ۱٠:۱٢ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٧/٤
 

خطر سرگرم شدن به منازعات سیاسی

بیانات مهم رهبر معظم انقلاب در دیدار اخیر کارگزاران نظام با ایشان علاوه بر اهمیت همیشگی از یک صبغه پاتولوژیک و آسیب شناسانه نیز برخوردار بود. معظم له ضمن تاکید بر نقاط قوت و مثبت نظام برخی از کاستی ها و به تعبیری نقاط ضعف موجود در نظام اسلامی را نیز خاطرنشان کردند و فرمودند: "نقاط مثبت ظرفیتها را به ما نشان خواهد داد که ما چه ظرفیتها و چه امکاناتی در کشور داریم. آن ستون نقاط منفی اولویتها را به ما نشان خواهد داد که چه کارهایی را باید بکنیم. وقتی که این دو تا را در کنار هم گذاشتیم، این می‌تواند راه ما را روشن کند؛ بفهمیم چه کار کنیم". در این وجیزه ما تلاش می کنیم به یکی از نقاط منفی که حضرت آیت الله خامنه ای نسبت به آن خطاب به مسئولان هشدار دادند، بپردازیم.سرگرم شدن به منازعات و مشاجرات سیاسی یکی از آسیب هایی است که در پاتولوژی مقام معظم رهبری  از انقلاب اسلامی در زمره نقاط منفی در مقطع کنونی قلمداد می شود.
چنانچه جریانات سیاسی و کنشگران اصلی در یک کشور دارای نقطه نظرات متفاوت در قبال سیاست ها و موضوعات مختلف باشند و روح بی اعتمادی و آشتی ناپذیری در بین گروه های سیاسی دمیده شود به آن نظام حزبی سیستم منازعه گرا  و یا ستیزآلود (conflictual) اطلاق می شود. در واقع ناسازگاری در مدیریت کلان جامعه مهمترین عامل هدر رفتن منابع مادی و معنوی در هر کشوری تلقی می شود.  آلمان عصر وایمار نمونه واضحی از این نوع نظام های حزبی است که به سرنگونی دموکراسی در این کشور انجامید.اگر در یک نظام سیاسی وفاق حرف اول را بزند یعنی نظام حزبی که بازیگران اصلی در آن حضور دارند رضایتی و وفاق گرا (consensual) باشد و اختلافات سطحی یا در حد به رسمیت شناختن سلایق مختلف برای کشورداری باشد اما میزان پرداخت به اختلافات در محافل سیاسی و رسانه ای از دوز بالایی برخوردار باشد دیگر نمی توان به این نظام حزبی عنوان منازعه گرا اطلاق کرد. بلکه نوعی سرگرم شدن به مشاجرات و اختلافات بیهوده در فضای مجازی و یا ژورنالیستی، توصیف قابل قبولی از این نوع هندسه رقابت سیاسی است. در حقیقت سرگرم شدن به منازعات سیاسی ضرورتا به معنای نزاع مستمر سیاسی و بنیادین بین گروه ها و احزاب نیست. این اختلافات بیش از آنکه فلسفی باشد، گروهی و قبیله ای است. شوربختانه این سرگرمی کاذب امروز ملعبه دست برخی سیاسیون و رسانه ها در ایران شده است. برخی روزنامه ها هر روز 4 یا 5 تیتر منفی می زنند و به گونه ای وانمود می کنند که اوضاع کاملا سیاه و ناامید کننده است. برخی سیاسیون با ذبح قول سدید پای منافع زودگذر سیاسی جریان و قبیله شان، احتجاجات صحیح و سقیم را به گونه ای در هم می آمیزند که گویا هیچ نقطه روشنی در جریان رقیب و آینده کشور وجود ندارد  و چشم بر همه نقاط مثبت می بندند. سرگرم شدن به این منازعات و مشاجرات بی پایه تبعات زیانباری برای کشور می تواند به همراه داشته باشد که در ادامه به برخی از آنها که در این مجال و مجلا می گنجد، اشاره می شود.

دشمن تراشی و تحدید دایره خودی ها
دامن زدن به منازعات سیاسی بی اساس و استنکاف از دیالوگ سازنده با رقبای سیاسی روز به روز دایره خودی ها را در نظام محدود می کند. یکی از ملزومات این دست مشاجرات سیاسی نفی دیگران با اثبات خود است. همین نفی به صورت تدریجی ضمن دشمن تراشی سبب می شود فضای سوء ظن و بی اعتمادی در جامعه رواج پیدا کند. این منازعات حد یقفی برای غیر خودی کردن عناصر نظام باقی نمی گذارد و اصولگرایی را فدای گروه گرایی می کند.این درست بر خلاف سیاست جذب حداکثری و دفع حداقلی رهبر معظم انقلاب است. در واقع سرگرم شدن به مجادلات سیاسی بیهوده استعداد واگرایی را در کشور افزایش می دهد موضوعی که درجه بندی و خط کشی آن بسیار مشکل است.
غفلت از مسائل اصلی کشور
یکی دیگر از تبعات زیانبار سرگرم شدن به منازعات و مشاجرات سیاسی غفلت از مسائل و اولویت های اصلی کشور، منطقه و فضای بین المللی است. یکی از آسیب های سیاسی و اجتماعی مخاطره انگیز غفلت از واقعیت هایی است که بر حیات سیاسی یک جامعه موثر است. در جبهه، جنگ یک واقعیت است و غفلت از واقعیت جنگ در نوبت نبرد، مساوی است با رها کردن تنگه احد و شکستن دندان پیغمبر(صلی الله علیه و آله و سلم). خالد بن ولید ها در کمینند تا با سواران خود از تنگه احد به مسلمانان حمله کنند و از پشت، بر قلب سپاه اسلام خنجر بزنند. قرآن کریم در تبیین علت اصلی شکست مسلمین در جنگ احد می‌فرماید: «او لمّا اصابتکم مصیبة قد اصبتم مثلیها قلتم انّى هذا قل هو من عند انفسکم».( آل‌عمران: 165) یعنی اگر در جنگ هم مصیبتی به ما وارد شد بخش مهمی از آن ناشی از غفلت خود مسلمانان بود.
در جامعه امروز ایران جنگ نرم یک واقعیت غیر قابل انکار است. مشاجرات بی حاصل سیاسی در چند ماه اخیر اذهان مسئولان و تصمیم گیران اصلی در کشور را از این واقعیت مهم منحرف کرده است. بیداری اسلامی در منطقه و بحران های سیاسی و اقتصادی آمریکا و اروپا در نوع خود بی سابقه است و فرصت های بسیاری را برای تبلیغ و ترویج انقلاب اسلامی به وجود آورده است. اما متاسفانه امروز بیش از بیداری اسلامی مسئله اختلافات بی اساس در رسانه ها بخصوص روزنامه ها و سایت های خبری و تحلیلی پر رنگ است.
ناامیدی و عینک بدبینی به آینده
یکی دیگر از آسیب هایی که می تواند سرگرم شدن به مجادلات و منازعات سیاسی به همراه داشته باشد سیاه نمایی و کور کردن روحیه امید در بین مردم و بخصوص جوانان است. فضای عمومی جامعه بیشتر از هر زمان دیگر نیازمند امید بخشی به مردم و همگرایی مسئولان است. کشور در آستانه تحولات بزرگی در ساحات مختلف سیاسی، اقتصادی و فرهنگی قرار دارد. مدیریت عالمانه این تحولات در گرو آگاهی بخشی به جامعه و تقویت روحیه امید به آینده است. استمرار فضای ستیزآلود سیاسی و به فراموشی سپردن اصل مهم انسجام و یکدلی مسئولان کشور،  نتیجه ای به جز نا امیدی مردم و القای ناکارآمدی نظام ندارد. دشمن با دامن زدن به منازعات سیاسی درون گروهی و برون گروهی نخبگان سعی دارد دوران مدیریت اصولگرایان را دورانی پر تلاطم و ملتهب وانمود کند تا در تنور این اختلافات نان خود را بپزد. این در حالی است که در افق چشم انداز 20 ساله و با تکیه بر برنامه های 5 ساله آینده روشنی برای ایران اسلامی ترسیم شده است و همگان باید دست به دست هم بدهند و با تلاش مضاعف زمینه نیل به اهداف چشم انداز را هموار سازند.